Vooruitblik

Door verandering in de luchtstructuur bleef het Noorderlicht overdag zichtbaar. Zelfs wanneer er een wolkendek over zee hing kwamen de gekleurde stralen erdoorheen, maar wolkeloos zwart vol sterren ontvouwde de lichtshow zich pas echt in volle glorie. Er zat geen vast interval tussen de momenten. Onze tellingen wezen op een gemiddelde van acht per etmaal (variatie 3,2). De tijdspanne bedroeg tussen de anderhalve minuut, de kortste meting, en drieënzeventig minuten, onze langste meting. Wubbo hoopte hier het een en ander uit te kunnen gaan afleiden, al had hij nog geen idee wat het zou kunnen zijn. ‘Een echte wetenschapper onderzoekt eerst en komt daarna pas met een theorie,’ antwoordde hij nogal resoluut, en ik vroeg me af of hij er altijd al zo over had gedacht of dat het op dit moment de enige methode was die we konden toepassen en hij het daarom op deze manier vergoelijkte en ophemelde, maar ik betrapte mezelf erop dat ik hiermee een flauwe en bovenal slappe gedachtesprong maakte. We leefden nu niet bepaald in een tijd voor wetenschapsfilosofie, dat vakgebied was volkomen irrelevant geworden. In ieder geval voor een poosje, waarschijnlijk voor een langere periode. De menselijke vindingrijkheid en uniciteit kon in deze omstandigheden niet meer worden afgemeten aan zijn culturele waarde, waardoor alleen de techniek nuttig en belangwekkend bleef.

Tommy hield zich goed en was samen met onze wolfshond Brani een enorme troost voor de meisjes. Terwijl Izdihar en Denise met elkaar speelden lag Tommy trouw en waakzaam tegen de voetjes van het kleine meisje aan; ik hoorde hem licht grommen naar de dichterbij komende krijsende zeemeeuwen die net boven de reling bleven hangen en zochten naar voedsel en een plaatsje om uit te rusten. Dat laatste was geen probleem, we hadden ruimte genoeg aan boord voor een paar vogels, voor het eerste waren we echter naarstig op zoek naar een geschikt stuk land en vegetatie. De metingen wezen uit dat we ons verder noordwaarts dienden te verplaatsen.

>>>lees meer